چرا از فرهای معمولی برای خشک کردن قطعات، به جای فرهای مبتنی بر تابش مادون قرمز استفاده میکنیم؟
باید صادق باشیم: فرهای معمولی در واقع نوعی هدررفت انرژی هستند. شما مقدار زیادی انرژی را صرف گرم کردن کل فضای محیطی میکنید، تا بتوانید چند قطعه را خشک کنید. این روش کارایی ندارد؛ در واقع، این روش قدیمی شده است.
به همین دلیل، تولیدکنندگان سمیکونداکتورها به سمت استفاده از فرهای مبتنی بر تابش مادون قرمز روی آوردهاند. این روش، روشی بهتر برای کار است؛ همچنین با رویکردهای تولید پایدار و بدون سرب نیز سازگار است.
مسئله اصلی، مسیر حرکت گرماست
در این روش، از تابش الکترومغناطیسی برای تأثیر بر سطح قطعات استفاده میشود؛ یعنی گرما مستقیماً به سطح قطعات وارد میشود. این روش، روشی سریعتر از روشهای معمولی است. علاوه بر این، از آنجایی که کل فضای تولید در حالت گرم شدن قرار نمیگیرد، سیستم تهویه هوا نیازی به کار بیشتر ندارد.
مشکلات مربوط به استفاده از مواد بدون سرب
اگر تا به حال با لحیمها یا چسبهای بدون سرب کار کردهاید، میدانید که این مواد نیاز به دمای خاصی دارند. اگر دما بیش از حد باشد، میتواند باعث خرابی قطعات شود.
در روش مبتنی بر تابش مادون قرمز، ما کنترل بهتری بر جریان گرما داریم؛ میتوانیم طول موج تابش را تنظیم کنیم تا دقیقاً مناسب نیاز قطعات باشد. این روش، از خرابی قطعات جلوگیری میکند.
معایب این روش (چون همیشه معایبی وجود دارد)
البته، نمیتوانید فقط فر معمولی را با لامپ مبتنی بر تابش مادون قرمز جایگزین کنید و کار تمام شده باشد. این روش جادویی نیست.
فرهای مبتنی بر تابش مادون قرمز، گرمای زیادی را در فضای کوچکی تولید میکنند؛ اگر سرعت انتقال قطعات مناسب نباشد، میتواند باعث خرابی قطعات شود. برای جلوگیری از این مشکل، نیاز به سیستم کنترل دقیق و حسگرهایی است که بتوانند همه چیز را تحت کنترل نگه دارند. البته، برای رسیدن به نتیجه بهتر، نیاز به تنظیماتی وجود دارد.
اما وقتی که همه چیز درست تنظیم شد، این روش واقعاً عالی است. میتوانیم زمان خشک کردن قطعات را از دقایق به ثوانی کاهش دهیم. همچنین، میتوانیم از استفاده از حلالهای شیمیایی در مراحل مختلف جلوگیری کنیم؛ این کار باعث میشود کل فرآیند تولید تمیزتر شود. شما میتوانید با موفقیت از بررسیهای زیستمحیطی عبور کنید، و سرعت تولید نیز بالا خواهد بود. این واقعاً روشی بهتر برای تولید است.